O autorze

Zanim pojawiła się diagnoza

Długo szukałem siebie. Z zewnątrz nieraz wyglądałem jak człowiek, który sobie radzi, a w środku coraz trudniej było mi wytrzymać ze sobą. W mojej historii był alkohol, utrata kontroli i próby samobójcze. Piszę o tym bez szczegółów. To część mojego życia, której nie chcę wymazywać z opowieści o tym, kim dziś jestem.

Rozpoczęcie trzeźwienia było początkiem mozolnej odbudowy. Trzeba było uczyć się żyć bez alkoholu, wracać do spraw, które wcześniej odkładałem, i brać odpowiedzialność za własne decyzje. Nie wszystko od razu układało się lepiej. Samo to, że przestałem pić, nie sprawiło, że nagle wiedziałem, co zrobić z całym swoim życiem.

Z czasem coraz więcej miejsca zajmowały w nim nauka i praca z ludźmi. Skończyłem psychologię ze specjalizacją kliniczną. Potem przyszły kolejne szkolenia: całościowy kurs diagnozy ADHD, specjalistyczny kurs instruktora terapii uzależnień, szkolenie z interwencji w kryzysie samobójczym w Polskim Towarzystwie Suicydologicznym oraz kursy z zakresu ADHD i zaburzeń osobowości. Za tym wszystkim stał wysiłek, ale też ciekawość: chciałem rozumieć, co dzieje się z człowiekiem, kiedy cierpi i próbuje sobie z tym jakoś poradzić. Własne doświadczenia były ważne, lecz potrzebowałem również wiedzy i przygotowania do pomagania innym.

Diagnozę ADHD dostałem po trzydziestce. Pomogła mi zrozumieć część trudności, które towarzyszyły mi od dawna, również wtedy, gdy byłem już trzeźwy i wiele rzeczy w życiu odbudowałem. Poczułem ulgę, a zaraz po niej żal, że tyle lat spędziłem, nie rozumiejąc siebie.

ADHD nie wyjaśnia całej mojej historii. Było jednak ważnym brakującym elementem.

Skąd wzięła się ta książka

Pomysł na książkę wyrósł z tych poszukiwań. Chciałem zebrać wiedzę, która pomaga zrozumieć ADHD, razem z tym, co tak trudno zmieścić w samym opisie objawów: poczuciem winy po kolejnej niedotrzymanej obietnicy czy napięciem w związku. Wiedziałem też, ile wysiłku może pozostać niezauważone, kiedy inni widzą tylko spóźnienie albo niedokończoną sprawę.

Przy tworzeniu książki korzystałem też z wiedzy psychologicznej i doświadczenia w pracy z ludźmi. Znałem coraz więcej wyjaśnień, ale dobrze pamiętałem, jak to jest rozumieć mechanizm i nadal mieć problem z zastosowaniem tej wiedzy u siebie. Sam dyplom niczego tu magicznie nie załatwia.

Tak powstało „ADHD. Bez pie****enia.”. Chciałem, żeby dało się przy tej książce przyjrzeć własnemu życiu trochę dokładniej: zobaczyć, z czego wynikają trudności, gdzie potrzebna jest pomoc i co można zmienić. Bardzo zależało mi też na oddzieleniu odpowiedzialności za swoje zachowanie od tego codziennego dopieprzania sobie za samo istnienie.

Po pracy też mam ADHD

Jestem mężem i ojcem, więc codzienność regularnie sprawdza, co potrafię zrobić z tą całą wiedzą. Bliscy odczuwają skutki moich reakcji, również tych, które umiem już dobrze nazwać. Trzeba wrócić do rozmowy, przyznać się do błędu, dotrzymać ustalenia. Zwłaszcza kiedy najchętniej odłożyłoby się to na jutro.

Dalej się tego uczę. Mam za sobą sporo prób odbudowywania siebie i wystarczająco dużo pomyłek, żeby ostrożnie podchodzić do prostych recept na cudze życie. Dziś lepiej rozumiem własne trudności. Nadal zdarza mi się w nich utknąć. To też jest część tej historii.